Iza

Drie en een half jaar

De afgelopen weken zijn zo confronterend geweest, met veel gesprekken, veel bezoeken, veel beslissingen en het vooral niet je kop in het zand steken. Dit is wat we natuurlijk vooral hebben gedaan de laatste drie en een half jaar. Geheel natuurlijk drukte ik de pauzeknop van mijn leven en de persoon Cindy in na de geboorte van Iza. Om voor haar te zorgen en er ook voor Luna te zijn in het onzekere leven wat we tegemoet gingen. Wat dus eigenlijk zou betekenen dat ik pas in het leven na Iza weer iets zou kunnen opbouwen. Dit is eigenlijk te gruwelijk voor woorden.

IMG_8949

Niet alleen omdat we niet willen dat er een leven na Iza is, maar ik wil ook weer een leven en herontdekken wie ik nou echt ben. Eerlijk gezegd trek ik en het hele gezin dit leven niet nog een keer drie en een half jaar. Daarnaast hebben we Iza ook veel teveel bij ons gehouden. Zolang ze onder papa, mama of oma’s vleugels is, zit Iza wel goed.
Vooral de laatste weken of eigenlijk maanden dat we Iza haar kwaliteit van leven steeds meer achteruit zien gaan, moeten we vechten voor wat we er nog van kunnen maken. Of dit nou een paar maanden, een jaar of nog jaren is, dit heeft niet alleen Iza verdiend, maar wij ook.

IMG_9110

Vandaag werden we wel meteen in het diepe gegooid. Aangezien niet alleen wij, maar ook de artsen ten einde raad zijn was er al voorgesteld om Iza op te nemen ter observatie van haar epilepsie bij SEIN. Om zo naar medicatie of andere veranderingen te kijken. Iedereen weet: Opnames zijn niks voor ons, maar nu kunnen we niet anders dan alles proberen. In eerste instantie dachten wij dat het een weekje zou zijn, waarbij ze al haar aanvallen wel zouden zien, aangezien ze ze op elk moment van de dag er wel 1 soort uit gooit. Meteen bleek al dat Iza 6 weken (JA 6 WEKEN!!) opgenomen zou worden, maar waarschijnlijk wel in het weekend naar huis mag. Zo krijgen ze samen met de neurologen een goed beeld van de aanvallen en het instellen van medicatie. Ik trok natuurlijk al wit weg, want hee, 6 weken geen Iza thuis kan ECHT niet. Ik had zelfs al de neiging om het er dan maar bij te laten, maar nee, de nieuwe Cindy moet overal voor open staan en leren los te laten.
Het leek er alleen wel op dat Iza het er niet mee eens was, of ze dacht: Als ik nu alvast mijn hele reeks aanvallen er uit gooi, weten jullie meteen waar jullie aan toe zijn. Ze was alleen maar aan het stuipen, trekken en kreeg op een gegeven moment zo’n grote aanval dat ze de boel ook nog maar eens onder spuugde. Dit was ook wel te verwachten, aangezien mevrouw al vanaf 5 uur vanmorgen mij het leven zuur maakte en dus oververmoeid was en geen prikkel meer kon hebben.
Nu mogen we daar echt altijd naar toe en zullen we daar ook geregeld een nacht doorbrengen, maar gaat toch echt dat moment komen dat Iza een nacht zonder papa, mama of oma zal doorbrengen. Laten we hopen dat we het nog even kunnen laten bezinken, voordat we haar echt “wegbrengen”

IMG_9066

Op een nieuwe toekomst voor de familie Overdijk. Dat er voor Iza iets gebeurt waardoor ze “gelukkig” is op haar manier, zonder teveel pijn en ongemakken. Dat ik maar weer een plekje in de maatschappij mag vinden op mijn manier, wat misschien dan juist eindigt in een gekkenhuis, maar dat terzijde. Dat Martijn elke avond weer thuis komt in een huis vol lawaaiige vrolijke meiden en dat Luna verder gaat op dezelfde mooie vrolijke voet, wel hopen natuurlijk dat Sinterklaas ons huisje niet voorbij gaat en dat de tandenfee snel langs mag komen.

 

 

Previous Post Next Post

You Might Also Like

2 Comments

  • Reply Marloes 04/12/2015 at 23:47

    Ja, heftig hoor. Ik vond het al lastig om onze dochter 3 dagen per week uit handen te geven, weliswaar bij een speciale kinderdagopvang, maar toch. Zij komt in ieder geval ‘s middags weer thuis en heeft het daar doorgaans naar haar zin. Zelf geeft het me ook wat ademruimte, wat ook weer gek is na zo lange tijd fulltime voor haar gezorgd te hebben.
    Ik kan me niet goed voorstellen hoe het voor Iza moet zijn, aangezien zij minder kan communiceren dan onze dochter. Het zal voor haar wel een grote impact hebben; haar ouders en oma niet altijd om haar heen. Jullie stemmen niet te horen of jullie te kunnen ruiken. En ook een ander dagritme. Dat zal best pittig zijn voor haar.
    Aan de andere kant, jullie doen dit voor haar. En hopen dat de artsen en jullie haar hiermee weer een stapje verder kunnen helpen. Sterkte gewenst!

  • Reply Annie Pfeiffer 02/12/2015 at 22:26

    Heel veel sterkte, nu maar hopen en duimen dat de doktoren er verder mee komon als Iza daar voor langere tijd is.
    ????????????

  • Leave a Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.